| تبليغات | X |
|
در اینجا یه روز تخته می شه...
|
و باز هم پاييز رسيده بود. به همون عجيبي هر سال و همون غريبي پاييز...
و اون سال دختر كوچولو خيلي چيزها رو براي اين غربت پاييزي از دست داده بود...
و انگار غربت پاييز بهاي سنگيني داشت... و انگار غربت، قسمت پاييز دختر كوچولو بود...
اون پاييز، عجيب ترين پاييز دختر كوچولو و اون غربت، پاييزي ترين فصل زندگيش بود...
دختر كوچولو هر كاري كرد يادش نيومد كه قبلا چه جوري مي خنديده. هر كاري كرد نفهميد چه جوري لذت ميبرده...
فقط سعي كرد كه هيچ چي نگه... هيچ كاري نكنه... و فكر كرد كه اگه يه گوشه بگيره بشينه و اگه صداش درنياد كسي نمي بيندش. و آرزو كرد كه بتونه براي يه مدت طولاني چشمهاش رو بسته نگه داره... معتقد بود بستن چشمهاش بهترين كاريه كه ازش بر مياد...
و دختر كوچولو غريب تر از هميشه گوشه نشين شد و ساكت... خيال كرد بالاخره راحت شده... خيال كرد توي غربت مي تونه تا هر وقت که بخواد چشمهاش رو ببنده... دختر كوچولو راضي بود و خدا رو شكر مي كرد... اما...
دختر كوچولو اشتباهي مرتكب شد... اون روز چشمهاش رو باز كرده بود... و ديده بود... نگاه ها رو و خيلي خيلي چيزهاي ديگه رو كه نبايد ميديد... دختر كوچولو قسم مي خوره كه دوباره چشمهاش رو بسته... ولي همون چند لحظه كافي بود براي اينكه يه نفر ببيندش...
دختر كوچولو مي دونست كه اگه بخواد تنها باشه، هيچ كس نبايد ببيندش. و براي اين كار فقط لازم بود چشمهاشو بسته نگه داره... ولي مشكل غريبه اي بود كه اون روز دختر كوچولو رو ديده بود...
